چرا نام افراد را به‌خاطر نمی‌آوریم؟

چرا نام افراد را به‌خاطر نمی‌آوریم؟ 
 baker effect اثر نانوا
 دانشمندان می‌گویند؛ مغز ما متناسب با به خاطرآوری نام افراد طراحی نشده است. تصاویر اسکن نیز نشان می‌دهد که نورون‌های مغز تنها نسبت به چهره افراد پاسخگو هستند.هرکسی ممکن است در این وضعیت قرار گرفته باشد:

شما در یک مهمانی به‌سر می‌برید با فرد جدیدی آشنا می‌شوید و تصمیمی می‌گیرید که برای معرفی کردن خود و دوستان نزد او بروید که به یکباره متوجه می‌شوید؛ وای خدای من، اسم دوستان از خاطرم رفته است. حتی بدتر، در خیابان به کسی برخورد می‌کنید که چهره‌اش برای شما بسیار آشنا بوده اما اسمش به‌طورکلی از یاد شما رفته است.اگر اینطور هستید، ناراحت نباشید. این حالت کاملا عادی است. درحقیقت یک توضیح علمی عقلانی درخصوص اینکه چرا ما تا این حد در به‌یادآوری اسامی افراد افتضاح هستیم، وجود دارد. واقعیت حاکی از این است که مغز ما متناسب با متوجه شدن و به خاطرآوری نام افراد که او “جک” است یا “جان”، طراحی نشده است. در عوض، تصاویر اسکن نشان می‌دهد که نورون‌های مغز نسبت به چهره افراد پاسخگو بوده و واکنش نشان می‌دهد و حتی اگر اسم افراد را به یاد داشته باشیم، سیم‌کشی مغز به نحوی نیست که آن را برای طولانی مدت به خاطر بسپارد. این ویژگی را baker effect می‌نامند.
بررسی‌هایی که بر روی مغز صورت گرفته نشان می‌دهد، مغز در زمینه انتشار و اشاعه اطلاعات همزمان با اینکه اطلاعات جدیدی را ذخیره می‌کند، خیلی خوب کار نمی‌کند. همچنین توضیح دیگری در مورد حافظه افتضاح انسان در به‌یادآوری اسم وجود دارد و آن اینکه شخصیت فردی نیز دراین باره بسیار موثر است زیرا برخی درکل فراموشکار هستند.

چرا برخی شنیدن صدای خود را دوست ندارند؟

بسیاری از افراد از شنیدن صدایشان اجتناب کرده و خواهان شنیدن صدای ضبط شده خود نیستند. بر اساس یافته‌های علمی، علت این موضوع ارتعاشات درونی بدن است.

محققان دانشگاه مارکت آمریکا در توضیح این موضوع اظهار کردند: زمانی که ما صدای صحبت افراد دیگر را می‌شنویم پرده صماخ گوش ما، ارتعاش درونی صدای دریافت شده از موج‌های صدای خارج از گوش را به مغز انتقال داده و ارتعاشات به صدا تبدیل می‌شوند. به طور مشابه ما صدای خود را نیز به همین ترتیب می‌شنویم، اما در مورد صدای خود، موج‌های بیرونی و ارتعاشات درونی بدن نیز به آن افزوده می‌شود. در این شرایط هدایت استخوانی انتقال صوت از طریق استخوان با انتقال هوا در صدای شما رخ می‌دهد. صدای هدایت استخوانی زمانی ایجاد می‌شود که تارهای صوتی فعال شده و ارتعاشات صوتی از میان جمجمه ارسال و در نهایت به گوش میانی می‌رسند. آکوستیک درون جمجمه، فرکانس این ارتعاشات را در طول راه پایین آورده و صدای بم به آن افزوده می‌شود. در نتیجه، صدایی که درون سر می‌شنویم، به دلیل این صداهای تشدید شده اضافی، زیرتر، غنی‌تر و ملیح‌تر هستند و شنیدن آن از محیط خارج بدن، ناآشنا و بیگانه خواهد بود.

این مسأله در زمان مشاهده بدن در آینه نیز رخ می‌دهد زیرا اغلب به تصاویر آینه‌ای از خود نگاه می‌کنیم. اگر اتفاقی یک تصویر یا فیلم از ظاهر واقعی خود ببینیم، به نظر بیگانه می‌آید؛ زیرا از چپ به راست دیده می‌شویم. انسان بطور طبیعی مایل به مشاهده نسخه‌های آینه‌ای خود است که آشنایی بیشتری از آن‌ها دارد و برعکس شدن تاحدی ناراحت‌کننده خواهد بود.